W sytuacji, gdy pacjent choruje na parodontozę zaleca się używanie tzw. szynoprotez, czyli specjalnego typu protezy zębowej, który pozwala na ustabilizowanie chwiejących się zębów. W ich konstrukcji występują bardziej rozbudowane klamry, trzymające zęby i nie pozwalające na przesadne ruchy boczne i przednio-tylne. Dzięki założeniu takich szynoprotez proces utraty zębów, wywołany przez parodontozę, zostaje zatrzymany.
Protezy szkieletowe są bardzo trwałe, nie łamią się i nie pękają. Uznaje się je za najlepsze uzupełnienia protetyczne wśród wszystkich istniejących w przypadku dużych braków w uzębieniu. Przed założeniem protezy szkieletowej wszystkie zęby muszą być wyleczone, a kamień i osad nazębny usunięty.

Aparat ortodontyczny
Wady zgryzu oraz defekty uzębienia nie stanowią jedynie problemu estetycznego. Mają one negatywny wpływ na jakość wymowy, mogą powodować złe samopoczucie oraz silne bóle migrenowe. Aparaty ortodontyczne wykorzystywane w leczeniu tych wad nie są przeznaczone jedynie dla dzieci i młodzieży.
Protezy zębowe przeznaczone są dla osób, które mają całkowite lub częściowe braki w uzębieniu. Wyglądają naturalnie i estetycznie, chociaż mogą powodować pewien dyskomfort. Protezę umieszcza się w jamie ustnej, należy pamiętać, że wymaga ona właściwej higieny (podobnie jak naturalne zęby, trzeba ją czyścić). Protezy muszą być dopasowane do dziąseł, część górna zasłania podniebienie, natomiast dolna, o kształcie podkowy, musi pasować do języka.
Aparaty stałe
Aparat stały jest zbudowany z trzech głównych elementów, są to: zamki, ligatura i łuki. Zamki mocuje się bezpośrednio do zębów za pomocą specjalnego kleju, a samo ich założenie niestety wiąże się bólem, mogącym występować przez kolejne kilka dni. Ligatury (pierścienie), to elastyczne elementy aparatu, wymieniane podczas każdej wizyty u ortodonty, osadzone przeważnie na zębach trzonowych. Zadaniem łuków, które stanowią podstawę skuteczności aparatu stałego, jest poprawa położenia pojedynczych zębów jak również całego łuku zębowego.